Turkey Now! Festival 2012

Multitalent is meer dan de Turkse Nora Jones

(Extra concert in Paradiso op 24-2)

Haar stormachtige carrière begon in het restaurant van haar ouders in Amsterdam, waar zij zong en piano speelde. Inmiddels trad ze twee keer op in de befaamde Carnegie Hall in New York. Karsu Dönmez is als kind al gefascineerd door pianomuziek. Na het behalen van het havodiploma doet ze een jazzopleiding in Amsterdam, met als hoofdvakken piano en zang. Van niemand minder dan zangeres Esra Dalfidan, een bekende naam in de jazzwereld, krijgt ze gedurende drie jaar zangles. Karsu is al vergeleken met Nora Jones. Maar zij is eigenzinnig verder gegaan. Ze schrijft en componeert haar eigen nummers en werkt momenteel aan een album, dat een jazzy en bluesy karakter krijgt. Op een verrassende manier weet Karsu blues, fado, jazz en funk samen te smelten in haar liedjes. Haar pianospel gaat moeiteloos over van klassiek naar jazz en oosterse klanken. Karsu zingt ook Turkse liedjes. Met de klaagliederen en lange uithalen bezorgt ze haar toehoorders regelmatig kippenvel.

Stichting Mystiek presenteert dit concert in Turkey Now. Let op: Het concert in het Muziekgebouw op 26 februari is uitverkocht, maar er is een try-out in Paradiso op woensdag 24 februari. Kaartverkoop aan de kassa (€15,00) van Paradiso (www.paradiso.nl) en in Restaurant Kilim (www.kilim.nl).

Karsu in het SJU Huis op 12 december 2009

Het is een frêle meisje dat achter de piano kruipt tijdens een showcase op de Dag van de Wereldmuziek in Utrecht. In het SJU Huis zien zo’n 100 mensen ‘uit het vak’ het grote talent Karsu Dönmez dat begeleid wordt door een al even jong ogend meisje op viool. Karsu opent met een eigen nummer. Aan haar pianospel hoor je goed dat ze klassiek geschoold is, terwijl ze haar stem soms prachtig kan forceren als was ze een geroutineerde jazzdiva. Een volgend nummer kondigt ze aan als een Azerbeidjaans liedje over uit elkaar gaan. Na fraai piano/vioolduet als intro zingt ze dramatisch en subtiel om daarna weer een eigen nummer te zingen over meisjes die vroeg dood gaan. ‘Mijn moeder houdt niet van dit liedje’, zegt ze. Het is wederom een gedragen nummer, maar dankzij haar intense voordracht houdt Dönmez de aandacht moeiteloos vast. Ondanks haar jonge leeftijd weet ze met haar spel en zang een verhaal te vertellen dat van het begin tot het einde blijft boeien. De performance van Dönmez overtuigt vooral door het enorme lef waarmee de jonge zangeres zich presenteert, zonder dat dit op enig moment irritatie oproept of een maniertje wordt. Dat is knap. Enkele maanden geleden zag ik haar optreden met de Turks/Canadese muzikant Mercan Dede en ook daarbij bewoog de jonge zangeres met zichtbaar gemak op het podium in een totaal andere setting dan het miniconcert in het SJU Huis. Haar talent is onmiskenbaar.